بنابر اين ، امام بر خود لازم ديد كه در برابر اين گروهها به ستيزه برخيزد و اوهام باطل آنها را از هم بشكافد . آن‌حضرت براى رسيدن به اين هدف سه طرح خردمندانه ترسيم كرد : 1 - او قسمتى از مدرسه‌اش را به كسانى اختصاص داد كه از فلسفه يونان بالأخص و ساير فلسفه‌ها بالأعم آگاهى داشتند و به خوبى از نظر اسلام در بارهء آنها و دلايلى كه آن فلسفه‌ها را نقض مىكرد ، آگاه بودند . كسانى همچون هشام بن حكم متكلم پر آوزه و عمران به ايمن و محمّد بن نعمان احول و هشام بن سالم و ديگر مشاهير علم و حكمت و كلام كه به معيارهاى نظرىاسلام نيز آگاه بودند . 2 - آن‌حضرت به نوشتن رساله‌هاى همچون « توحيد مفضل » و « اهليجه » و . . . اقدام كرد . 3 - رويارويى شخصى با سران انديشه‌هاى الحادى . از آنجا كه طرح سوّم در رويارويى با اين موج الحاد از دو طرح ديگر مؤثرتر و كار آمدتر بوده ، سزاوار است كه اندكى بر روى آن توقف كنيم و برخى از ماجراها و رويدادهاى مهمى را كه در اين خصوص رخ داده است با هم بخوانيم : 1 - ابن ابى العوجاء و ابن طالوت و ابن اعمى و ابن مقفع به همراه گروهى از كافران در موسم حج در مسجد الحرام گرد آمده بودند . امام صادق عليه السلام نيز در آن هنگام در مسجد الحرام حضور داشت و براى مردم فتوا مىداد و قرآن را تفسير مىكرد و سؤالاتشان را با آوردن دليل و برهان